Kanker treft niet alleen de patiënt maar het hele gezin!

Lieve mensen,

In deze tijd krijgen we steeds vaker te horen over kanker en lijkt het wel of niemand hier meer vrij van mag blijven. Is het niet iemand in je familie dan wel iemand uit je vriendenkring of is het ’gelukkig’ net iets verder van je af...

Wat al deze mensen gemeen hebben is de onzekerheid, maar vooral de angst voor hoe het zal eindigen en welke strijd er geleverd moet worden. Ik weet inmiddels als geen ander hoe het is om een tijd in angst en onzekerheid te leven en mede daarom heb ik dit boek geschreven om op deze manier toch een beetje herkenning te kunnen geven aan lotgenoten die nu zelf in deze onzekere tijd leven.

Het duurde even voordat het boek naar de drukker kon, maar vanaf 09-12-2011 kan m’n boek besteld worden via www.boekscout.nl en bij alle erkende boekhandels.
Ik hoop dat het lezen jullie een beetje mag helpen, door het besef dat je niet alleen staat en dat er begrip is voor de situatie!

Een gedeelte van de opbrengst van dit boek doneer ik aan de kankerstichting zodat dit verhaal concreet iets kan betekenen voor kankerpatiënten!

Een stukje uit het boek


Toen ik van de manege thuiskwam, viel ik direct doodmoe op de bank in slaap. Jeff zat voor de computer en ik schrok wakker omdat ik dacht een muis te horen achter de tv-kast.
Ik sprong van de bank om die muis wel eens even te laten schrikken, maar degene die het hardst schrok was ikzelf!
Jeff heeft met de Kerst een auto van Mecano met afstandsbediening gekregen. De afstandsbediening lag op het kastje naast de tv. Tot mijn grote verbazing ging de auto plotseling vanzelf rijden, van het kastje achteruit naar de tafel en hij bleef maar heen en weer rijden. Botste weer tegen de tafel en reed weer terug, ook de wielen bleven draaien.
Dit was zo ongelooflijk bijzonder!
Jeff en ik riepen allebei tegelijk: "Papa."
Jeff pakte de auto op en de wielen gingen tussen zijn handen gieren, zo hard ze konden.
We hebben de auto weer op de grond gezet en hij deed het nog heel even maar toen werd het stil.
Zelf waren we er ’muisstil’ van geworden, maar we waren hier ontzettend blij mee. Voor ons gevoel hadden we toch nog even contact gehad met hem...
Dit kon geen toeval zijn, er is echt meer tussen hemel en aarde!

Wat ik hier uit leerde?
Fred heeft mij willen zeggen: ”Peet, je mag niet opgeven en je moet voor ons kind blijven zorgen.
Hij kan niet zonder je want hij heeft je nodig. En als je het echt te moeilijk hebt, weet dan dat ik er altijd voor je ben.”
Ik zou nooit opgeven en besefte tegelijkertijd dat ik ook eigenlijk helemaal niet dood wilde!
Ik wilde alleen die ondraaglijke pijnen niet meer voelen...

Misschien is het wel DAT!